سرویس دفاع و امنیت مشرق _ جنگ ۱۲ روزه حقیقت تلخی را برای ارتش رژیم صهیونیستی عیان کرد؛ فاصله ۱۰۰۰ کیلومتری تا مرز ایران و بیش از ۱۵۰۰ کیلومتری تا مرکز ایران موجب محدودیت شدید توانایی نیروی هوایی آنها برای وارد کردن ضربات موثر بر ساختار دفاعی ایران می شود.

تمام موفقیتی که صهیونیست ها در جنگ قبلی از جمله در ترور فرماندهان نظامی یا حملات به برخی پایگاه های موشکی به دست آورده بودند در همان ۳ روز نخست جنگ رقم خورد و از روز چهارم تا پایان جنگ با استهلاک شدید هواگردها، از بین رفتن اصل غافلگیری و محدود شدن بانک اهداف و همچنین فشار بسیار شدیدی که از جانب شلیک موشک های ایرانی بر آنها اعمال می شد، دیگر موفقیت نظامی خاصی در میدان نبرد نصیب آنها نشد و در نهایت دست به دامان ایالات متحده شدند تا آتش بس را در روز دوازدهم جنگ برقرار کند.

این موضوع سبب شد تا نتانیاهو و رهبران صهیونیست همه تلاش خود را به کار بگیرند که در جنگ بعدی تحت هر شرایطی ارتش امریکا و به ویژه نیروی هوایی این کشور را با خود همراه کنند تا محدودیت های عملیاتی نیروی هوایی اسرائیل علیه کشورمان جبران شود.

ضربات موشکی که باعث شد اسرائیل در نبرد هوایی تنها بماند!

با احتساب دو ناوگروه هواپیمابر و جنگنده هایی که روی زمین در کشورهای خاورمیانه مستقر شده بودند امریکایی ها حدود ۴۰۰ جنگنده را برای کمک به اسرائیل و حملات پرحجم به ایران آماده کرده بودند، اما استراتژی دفاعی ویژه ایران موجب شد بار دیگر نیروی هوایی اسرائیل تنها مانده و دچار فرسودگی تجهیزاتی و مهماتی مجدد شود.

حضور پر حجم نیروی هوایی امریکا در منطقه موجب شد فرماندهان امریکایی حتی تاخیر ناوگروه جرالد فورد در استقرار رزمی در مدیترانه را نادیده بگیرند؛ با این تصور که ۵۰ جنگنده مستقر در ناوگروه آبراهام لینکلن برای حمله به جنوب ایران و حدود ۳۰۰ فروند جنگنده حاضر در خاورمیانه و خاک اروپا برای شروع عملیات تهاجمی بزرگ کافی خواهند بود.

اما حملات موشکی و پهپادی سنگین ایران که ابتدا روی سامانه های راداری و پدافندی و سپس آشیانه های متعدد هواگردهای امریکایی متمرکز شده بود موجب شد استراتژی فوق ناکام مانده و جز هواگردهای آبراهام لینکلن، سایر استعداد جنگنده های امریکایی در منطقه از دور خارج شوند و بار دیگر نیروی هوایی اسرائیل با گذشت چند روز از شروع جنگ دچار فرسایش عملیاتی شده و حتی موفق به کسب نیمی از دستاوردهای جنگ قبلی در تابستان امسال نیز نشوند.

انهدام این ۵ پایگاه، نیروی هوایی آمریکا را زمینگیر کرد

ارتش امریکا پایگاه های نظامی بی شماری در خاورمیانه در اختیار دارد اما ۵ پایگاه هوایی به شکل ویژه برای عملیات گسترده تهاجمی علیه ایران و وارد کردن ضربات خردکننده در امواج نخست در نظر گرفته شده بودند.

پایگاه های هوایی علی السالم کویت، العدید قطر، الظفره امارات، شاهزاده سلطان عربستان و موفق السلطی اردن قرار بود مرکز عملیات نیروی هوایی امریکا در منطقه باشند تا در کنار دو ناو هواپیمابر لینکلن و فورد مجموع جنگنده هایی بیش از استعداد نیروی هوایی اسرائیل شکل بگیرد.

استراتژی نیروی هوایی امریکا بر اساس نوع چینش هواگردها پیش از شروع جنگ به این شکل بود که پایگاه موفق السلطی اردن با توجه به فاصله کافی تا ایران (۹۰۰ کیلومتر) مرکز اصلی پروازهای رزمی با حدود ۶۰ فروند جنگنده باشد.

پایگاه شاهزاده سلطان سعودی نیز مرکز عملیات هواپیماهای سوخترسان و آواکس بود؛ به تدریج با سرکوب سامانه های موشکی و پهپادی ایران، استقرار جنگنده ها در ۳ پایگاه نزدیک ایران یعنی العدید، الظفره و علی السالم انجام می شد تا بمباران ها در شعاع عملیاتی کوتاه تری اجرا شوند.

اما این استراتژی خیلی زود با شکست مواجه شد و برنامه های نیروی هوایی امریکا برای همراهی کامل با اسرائیل در بمباران ایران را به هم ریخت.

ابتدا تمامی سامانه های پدافندی تاد و شبکه راداری پیش اخطار ارتش امریکا در منطقه هدف قرار گرفته و نابود شدند.

سپس پایگاه موفق السلطی اردن در ۳ روز نخست با ده ها موشک بالستیک هدف قرار گرفت تا امنیت لازم برای ایفای نقش فرماندهی مرکزی نیروی هوایی را نداشته باشد.

در ادامه ۳ پایگاه هوایی در کویت، قطر و امارات زیر ضربات شدید موشک ها و پهپادهای انتحاری ایرانی بخش بزرگی از توان عملیاتی خود را از دست داده و به هیچ عنوان برای استقرار انبوه جنگنده ها امنیت نداشتند.

تصاویر ماهواره ای متعددی از انهدام زیرساخت های ۵ پایگاه هوایی اصلی امریکا در کشورهای عربی منتشر شده است.

این حملات موجب شد تا نیروی هوایی امریکا بخشی از استعداد خود را به سرزمین های اشغالی و برخی دیگر را نیز به خاک اروپا منتقل کند و در حال حاضر تنها ناوگروه آبراهام لینکلن با حدود ۵۰ فروند جنگنده در شعاع عملیاتی استاندارد (برای حملات علیه جنوب ایران) مستقر است و سایر دارایی های نیروی هوایی امریکا تا اطلاع ثانوی ناچار به عدم حضور در نبرد یا عملیات با چند بار سوختگیری هوایی از فواصل بالای ۱۰۰۰ کیلومتری مرزهای ایران هستند.